Od zarania dziejów ludzie poszukiwali sposobów leczenia i ulgi w cierpieniu. Na przestrzeni wieków powstały niezliczone metody, szkoły i systemy terapeutyczne, a ich wspólnym mianownikiem zawsze było jedno – chęć zmniejszenia bólu i przywrócenia sprawności.
Wizyty u lekarzy, terapeutów czy osób zajmujących się leczeniem w różnych formach mają najczęściej jasno określony cel: pozbycie się dolegliwości bólowych lub usunięcie określonej dysfunkcji. W ujęciu medycznym diagnostyka polega na rozpoznawaniu chorób na podstawie objawów, szczegółowego wywiadu oraz wyników badań dodatkowych – obrazowych, laboratoryjnych czy psychologicznych.
W osteopatii punktem wyjścia jest diagnostyka różnicowa, oparta na analizie dostępnych badań medycznych, testów czynnościowych, badania palpacyjnego oraz specyficznych testów osteopatycznych. Po uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników i odnalezieniu kluczowych dysfunkcji somatycznych osteopata stawia wstępną diagnozę roboczą, określa plan postępowania i wdraża celowaną terapię, na bieżąco analizując reakcję organizmu na podjęte działania.
Tempo zachodzących zmian zależy od wielu zmiennych – rodzaju i czasu trwania dysfunkcji, stanu tkanek oraz indywidualnych możliwości adaptacyjnych pacjenta. Czasem poprawa następuje szybko i bywa odbierana jako spektakularna, wręcz „cudowna”. Innym razem organizm potrzebuje czasu, aby uruchomić procesy fizjologiczne i biomechaniczne niezbędne do trwałej adaptacji. Leczenie jest procesem, a nie drogą na skróty.
W tym miejscu pojawiają się pytania o oczekiwania pacjentów zgłaszających się do gabinetów osteopatii, chiropraktyki czy fizjoterapii. Wielu z nich – mimo dolegliwości trwających miesiącami lub latami – oczekuje natychmiastowego rozwiązania problemu, często zakładając, że jedna wizyta wystarczy, by „naprawić” przewlekły stan. Nierzadko towarzyszy temu potrzeba uzyskania zapewnienia, że tak właśnie się stanie.
Często spotykanym zjawiskiem jest również próba stawiania diagnozy na odległość. Pacjenci, opisując swoje objawy i wyniki badań podczas rozmowy telefonicznej, oczekują jednoznacznej diagnozy, dokładnego planu leczenia – najlepiej ograniczonego do jednej wizyty – oraz gwarancji skuteczności terapii.
Jednocześnie obserwujemy wyraźny wzrost zainteresowania dbaniem o ciało. Diety, aktywność fizyczna i suplementacja stały się codziennością, a młodsze pokolenia coraz częściej inspirują się obrazami kreowanymi w internecie. Dążenie do idealnej symetrii i perfekcyjnej harmonii ciała bywa jednak oderwane od realiów biologii i fizjologii. Pojawia się oczekiwanie, że terapeuta – na przykład osteopata – „ustawi” ciało w idealnym wzorcu, bez akceptacji faktu, że absolutna symetria w ludzkim organizmie po prostu nie istnieje.
Te i wiele podobnych zagadnień pozostawiam bez dalszego komentarza – odpowiedzi w dużej mierze nasuwają się same.
